I had a dream

                           

Elf jaar geleden begon ik met mijn uitvaartbedrijf Charon en al gauw merkte ik dat het een eenzaam beroep was.

Natuurlijk was ik altijd onder de mensen, maar was min of meer verantwoordelijk voor de families, die ik begeleidde bij hun afscheid. Thuis kon ik er wel over praten, maar niemand begreep me zo goed als een collega. Daarom begon ik mensen om mij heen te verzamelen, waarmee ik af en toe kon praten, brainstormen hoe ik de families nog beter kon begeleiden. Ik organiseerde uitvaartbeurzen, open dagen in mijn informatiecentrum, Troostdagen voor nabestaanden en kwam zo in contact met veel gepassioneerde mensen welke rondom het sterven en de uitvaart werkten. Al snel ontstond voor mij het idee om een permanent centrum neer te zetten, waar de dood het middelpunt van het leven vormde. Een gebouw – ik zag een paddenstoel voor mij – rond en hoog in het midden, laag aan de zijkant als rand rondom het centrum. Een plek, waar je het leven kon vieren – ook bij een afscheid – en waar in units rondom het middelpunt kleine bedrijven werkten, die voor de gewone levensbehoeften waren, maar ook open stonden voor werk en producten rondom de dood. B.v. een meubelmaker, die meubels en kisten maakte, waar je ook je eigen kist kon maken, een naaister, die kleding naaide, maar ook een wikkeldoek op van kleding van de overledene maakte, waarmee je je dierbare overledene toe kon dekken.

Zo ook een bakker, pottenbakker, sierradenmaaker, vul het maar in, eigenlijk schuurt het leven toch altijd aan de dood ??

In de loop der jaren vervaagde het idee omdat ik druk bezig was mijn bedrijf Charon op te zetten, ook geldgebrek speelde natuurlijk een rol. Zo af en toe gloorde er weer hoop aan de horizon, als ik bijvoorbeeld een architect ontmoette, die helemaal gegrepen werd door mijn idee, tekeningen maakte, en … ja, en dan weer de plek? Waar moet zo een centrum staan? Het meest idyllische is natuurlijk in de duinen, maar is het wel praktisch en haalbaar met alle wetten en beperkingen, die ons hier opgelegd worden?

charon2

Zo bleef mijn droom bij mij en vervulde mij af en toe met weemoed. Ik wilde zo graag meer voor mijn families betekenen. Hun al voor het sterven mogen begeleiden op een professionele manier helemaal vanuit het hart, zoals ik ook de uitvaarten begeleidde. En na de uitvaart wenste ik iemand aan hun zijde die nog even bij ze bleef en signalen opving, wanner het moeilijk werd, wanneer er hulp nodig was.

Afgelopen december vroeg ik Marion, Eva, Dorine, ElseMarianne en Wendy, allemaal vrouwen die met passie families voor of na een overlijden begeleidden om te brainstormen over een samenwerking, om zo nog meer voor families te kunnen betekenen.

Al op de eerste middag was de verbinding en ontstond vanuit hun hart het idee om een Troostcirkel op te zetten. Een cirkel van troost, die alle families omarmt, een helpende hand toesteekt of een luisterend oor aanbiedt. Wij praten en praten en er borrelden steeds meer ideeën op. Er werden suggesties geopperd om nog beter te helpen in de moeilijkste tijd van het leven en de dood meer bespreekbaar en benaderbaar te maken.

Weghalen kunnen we dood nooit, de pijn van het verlies ook niet, maar samen kunnen wij wel proberen om de pijn iets te verzachten, draagbaarder te maken en nabestaanden weer te helpen hun weg terug in het leven te vinden. Een leven dat ook met alleen herinneringen nog steeds te moeite waard is.

Verder lezen

Volg onze evenementen direct vanuit uw mailbox